Post

Σαν childfree ενήλικας από επιλογή, το μεγαλύτερό μου θέμα με νέους γονείς στο περιβάλλον μου (Ελλάδα) είναι το εξής: Υπάρχει μια περιρρέουσα προσπάθεια να προστατευτούν οι εμπλεκόμενοι με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι που είμαστε στην απ'έξω να αισθανόμαστε αποκλεισμένοι. Και θα το εξηγήσω.

Με το να αποκρύπτεις εγκυμοσύνη μέχρι την τελευταία στιγμή. Με το να μη μου δείχνεις καν φωτό του παιδιού. Με το να μη με αφήνεις να το ακουμπάω μέχρι να κλείσει χρόνο ξέρω γω, μου βάζεις έναν τοίχο που σαν άνθρωπος που σέβεται τα όρια και τους κανόνες δεν θα κάνω ποτέ προσπάθεια να τον ξεπεράσω.

Εννοείται το σέβομαι και δεν το κρίνω. Κάνε ό,τι θέλεις για να προστατέψεις την οικογένειά σου. Αλλά μην ακούσω αύριο μεθαύριο χαθήκαμε, έχω βαρεθεί όλη μέρα σπίτι κλπ κλπ. Μόνοι σας περιχαρακώνεστε και το χειρότερο, αποκλείετε τον κόσμο που θέλει να σας βοηθήσει στην τελική.

It takes a fucking village to raise a child και σόρι που το λέω, αλλά στο συγκεκριμένο οι γονείς μας τα πήγαν πολύ καλύτερα από εμάς.

Ίσως φταίει που έχω πολύ καλό παράδειγμα από την παιδική μου ηλικία. Η μαμά μου είχε μια φίλη, εργένισσα, δυναμική, με την οποία κάναμε μαζί όλες τις βόλτες και τις εκδρομές μας. Δεν ήταν περίεργο, δεν βαριόταν αυτή, είχαμε κι εμείς προσκείμενες εκτός σχολείου και γονιών. Γίνεται τώρα αυτό;

0 reposts0 likes

No replies yet.