vesaire

Başkalarının yargılarını zihnimizde canlandırır, tepkilerini yorumlar, kendimizi bunlara uyarlarız. Sosyal medya platformları, başkalarının bize nasıl tepki verdiğine dair bitmez tükenmez uyarılar sunarak bu süreci endüstriyelleştirmiştir.

Umut, birlikte hareket edebilen insanların bugünden yarattığı siyasal bir imkandır. Belki de bugün ihtiyacımız olan şey, geleceğin kendiliğinden daha güzel olacağına inanmak değil, onu birlikte güzelleştirebilecek toplumsal gücümüzü yeniden hatırlamaktır.

Başkalarının yargılarını zihnimizde canlandırır, tepkilerini yorumlar, kendimizi bunlara uyarlarız. Sosyal medya platformları, başkalarının bize nasıl tepki verdiğine dair bitmez tükenmez uyarılar sunarak bu süreci endüstriyelleştirmiştir.

Bugün eleştirel düşüncenin önündeki başlıca görev, ölümsonrası ideolojiye karşı başkaldırı ilan etmektir.

Fransa’nın dört bir yanında yüz binlerce kişi öğrencilerin protestolarını desteklemek üzere sokaklara döküldüğünde, hemen her yerde pankartlara yansıyan bir slogan dikkat çekiyordu: Bismillah, ortalık karanlık.

Geleceğin bir sorumluluk meselesine dönüşmesi için umut verici görünmesi gerekmez. İmkânların daraldığı bir dünyada bile insanlar sonuçlarını başkalarının yaşamak zorunda kalacağı kararlar almaya devam eder. Asıl mesele, başkalarına değiştirebilecekleri bir dünya bırakabilmektir.

“Duygular esasen hafızanın tutkalıdır. Bir şey sizin için fazla duygusalsa, hayatınız boyunca hatırınızda kalır.”

Hepimize kesintisiz sekiz saat uyumanın bizi kanserden ve bunamadan koruyacağı, daha mutlu edeceği söyleniyor. Peki imkansız bir rüyayı satın almış olabilir miyiz?

Mutluluğun devrimci geçmişi, kapitalizmin insan arzularıyla ilişkisi ve kendi hayatımıza sahip olmanın anlamı üzerine... @vesaire.press için yazdım:

'Ve' diye başlamak ve de 've' diye bitirmek gerekir her öyküyü. Çünkü her yaşantı ve deney, bir önceki yaşamın ürünü olduğu gibi, bir sonraki yaşantı için bir sıçrama zemini de yaratmaktadır. —Özer Kabaş

“Duygular esasen hafızanın tutkalıdır. Bir şey sizin için fazla duygusalsa, hayatınız boyunca hatırınızda kalır.”

Nasıl ki kölelik yerini işçilerin emeklerini sermaye sahiplerine “özgürce” sattığı ücretli köleliğin sessiz baskısına bıraktıysa, sömürgeci yağmanın yerini de “serbest ticaret” almıştır. Bu da kahve zincirlerinin sattığı bir fincan kahvede görülebilir.

Romantik ilişkiler konusunda neredeyse obsesif hale gelmiş toplumumuzda, arkadaşlık çoğu zaman gündem dahi olamıyor. Arkadaşlığın ne başlangıcı, ne gidişatı, ne de bitişi üzerine konuşabiliyoruz.

“Korku filmlerinin başarı oranı yüksektir, özellikle de ekonomik açıdan çalkantılı zamanlarda. İnsanlar, gerçek hayattaki çarşı pazar fiyatlarının dehşetiyle yüzleşmeden önce hayal ürünü korkular yaşamayı severler.”

“Sevdiğin işi yap” ilk bakışta moralleri yükselten bir tavsiye, bizi en çok neyi yapmaktan hoşlandığımızı düşünmeye ve karşılığında ücret alabileceğimiz bir girişime dönüştürmeye teşvik ediyor. Peki, keyfimiz niye kâr amacı gütmeli?

“Duygular esasen hafızanın tutkalıdır. Bir şey sizin için fazla duygusalsa, hayatınız boyunca hatırınızda kalır.”

Çocukluğumuzda izlediğimiz filmler, arzularımız hakkında bizden daha fazla şey biliyor olabilir. Biz kendimize uygun bir hayat kurmaya çalışırken onlar hafızamızın kuytu bir köşesinde, o hayata sığdıramadığımız ihtimalleri saklamayı sürdürüyor.

İnsanların tarih boyunca âlem yapmaya doyamadıklarını, içkiyi kendilerini kaybedecek kadar fazla kaçırdıklarını biliyoruz. Tarımın ortaya çıkışından yazının icadına kadar insanlık tarihindeki en büyük kırılmaların bile içkiyle bağlarına rastlamak mümkün.

Asıl mesele bir çocuğun çantasının nasıl dolduğunu değil, diğerinin neden boş kaldığını sormak. Çocukların iyi beslenebilmesi bir ayrıcalık, okula devam edebilmesi de ailesinin gelirine bağlı bir lüks olmamalı.

“Duygular esasen hafızanın tutkalıdır. Bir şey sizin için fazla duygusalsa, hayatınız boyunca hatırınızda kalır.”

Tarih boyunca insanların -daha ziyade kısa mesajlardan ibaret olsa da- okumaya bunca zaman ayırdığı bir dönem hiç olmamıştı. Ama kitap okuma oranlarının gerilemesinin çevrimiçi alışkanlıklarımızla ilişkisi zannettiğimizden daha karmaşık olabilir.

Artık bilgiye inanmıyoruz, bu yüzden çözüm istiyoruz ve çözümden başka bir şey istemiyoruz. Kendimizi daha iyi hale getirmeyi değil, daha iyi bir geleceği hedeflemekten vazgeçtiği için yerinde sayan bir çağda daha fazla imtiyaz elde etmeyi düşünüyoruz.

Mutluluk, karşılaşmaların örgütlenmesidir, yani bir habitat meselesidir. Bu iddia kulağa yeni geliyorsa, unutkanlığımızdandır.

Deniz Göktaş bize korku duvarının pekâlâ çatırdayabileceğini gösterdi. Artık mesele Deniz Göktaş’ın ne kadar cesur olduğunu anlatmak filan değil. Mesele bizim açılan bu gedikle ne yapacağımız.

Türkiye’den göçenler (hiç sormadığımız halde) neden sürekli kendilerini açıklamak zorunda hissediyor?

Çalışma hayatında ve kamusal hizmetlerde kaybedilen güvence, finansal piyasalarda bulunacak büyük bir kazançla telafi edilecekmiş gibi sunuluyor. Kumar masasından herkesin kazançla kalkamayacağı ise unutturuluyor.