Leticia (ptdiletante noutras redes)

Para extinguir o incendio hai que deixalo sen aire, neste caso, sen atención de ningún tipo.

Ao fío disto de @mariaartze.bsky.social en Luzes, que se non atina ten bastante sentido, a miña percepción como a mestra de infantil é que as oportunidades de ensaiar a rebeldía empezan a perderse mesmo antes da escola, cando nas casas as familias se inhiben de exercer como autoridade.

Que desesperación ter atopado en menos de cinco cursos demasiadas persoas que me fan comprender o discursos de tantos docentes sobre as familias, a cultura escolar de que son o inimigo. Por moito que me repita que os sacos de merda tamén teñen fillos e os levan á escola. Así non se pode.

Pídovos que sexades honestas: se no canto de retirarlles o voto ás persoas nacionalizadas propuxese facelo ás persoas con discapacidade intelectual (de novo, como ata hai nada) poñeríades as barbas a remollar ou vos parecería ben? Porque hai cidadanías de segunda que sempre nos caen máis lonxe.

Eu a tope con que vos mole La Bola Negra, pero a min que só saian catro tipas e sexan todas as santa e a puta pois me deixa un pouco meh.

Os meus fillos (14, 11) acaban de preguntar "Podemos... -peticion random, probablemente sobre as música do coche- ?" E no canto de afirmar co verbo como sería de seu, afirmei cun "Frente Amplio". E pillárono. Que xenes, meus pobres.

Sei que o velorio público ten unha función, pero non me decido se é a de fixar o relato da vida e morte da persoa a base de contalo mil veces ou a de levar o corpo e a cabeza dos familiares ao esgotamento para vencer os bloqueos e deixar saír a tristura toda.

Un mes despois houbo que volver a urxencias por dor insoportable (aínda sen o TAC prescrito no 1o ingreso, que ía ser en 10 días): sospeita de tumor linfático inoperable. Todo o que lle pautan para a dor é paracetamol e ibuprofeno. Síntoo, pero iso non é privatización, é xerontofobia e inhumanidade.

Levo máis de hora e media escribindo e mandando Abalares ás familias. Menos mal que teño unha titoría pequeniña.

Miña nai tivo un así, ao que ía con medo de que lle rifase. Aínda hoxe non conseguín convencela de que se non as trataba ben non era non médico, por moito que o seu criterio clínico fose bo.

Non me facedes caso: ollo aí a esa camisa (e ese pichi) cun estampado que tanto se levaba en Eaton Place en 1910 como nas tapizarías da lista de voda de meus pais en El Pote hai 50 anos.

Humildade cero: adoita pasarme coa maioría do que escribo pasado o tempo (de feito, adoito alucinar de que eu fose quen de escribir iso). Por iso teño tanto medo a que sexa unha merda gordísima: non serei eu quen o detecte.

Pois finalmente non me resistín a reler La noche del eclipse: enganchoume como aos doce ano e fascinoume case tanto (iso si, nivel de vocabulario moi exixente). Non sei a que espera Netflix para facer a seriaza de fantasía que hai aí.

Teño tres fillos, un deles dependente. Asumín o risco de non traballar ata que o pequeno tivo 6 e saíume ben (de casualidade). Desde que traballo temos máis cartos, pero vivimos ben peor, e iso que as necesidades de crianza minguaron moito. Creo foi correcto pero non llo recomendaría a ninguén.

Todo o hype da eclipse era pouco.

Espero só isto nas vosas cestas de picnic para esta tarde.

Isto sempre: o STEM máis accesible e o máis infravalorado do mundo.

Sei que non é o crucial, pero habería que ver as cifras da evolución das medidas disciplinarias neses centros. Se eses métodos "funcionasen", as medidas serían cada vez menos necesarias, non? E non só porque marche o alumnado que non pode cumprilas. (Ou sexa, se imos á evidencia imos con todo)

Hoxe roubo de bebés e tráfico de influencias!

O carriño de xeado é Hagen Dazz enteira, as fábricas, os almacéns e as tendas todas.

Exactamente a isto me refería o outro día, aplicándoo ao sistema educativo pero moi consciente de que vale en xeral para todo: o contexto e as condicións teñen que facer doado facelo ben. O contrario non se sostén.

"El Premio Nacional de Discapacidad Reina Letizia de defensa de los derechos humanos de las personas con discapacidad ha recaído en Rubén Calleja, por constituir un ejemplo paradigmático del mejor activismo de defensa del derecho a la Educación inclusiva. ¡Enhorabuena, Rubén!" (Quererla es Crearla)